View Sidebar
Waarom carnaval mijn feest niet is

Waarom carnaval mijn feest niet is

16/09/2013 09:09

Even een waarschuwing vooraf: als je carnaval helemaal geweldig vindt, het hele feest van voren tot achteren viert en dat, eventueel samen met de plaatselijke kermis, het hoogtepunt van het jaar vindt: misschien kun je op dit punt beter ophouden met lezen.

Je kunt je natuurlijk afvragen waarom ik halverwege september opeens over een feest begin te raaskallen dat zijn eerste belangrijke dag in november heeft, en dat ergens in februari of maart daadwerkelijk plaatsvindt. Daar heb ik een goede reden voor. Jarenlang heb ik in Noord-Brabant gewoond, met name in Breda, maar ik ben van boven de rivieren afkomstig. Hoewel ik volgens mijn vriendin een katholieke achtergrond heb, ontken ik dat zelf hardnekkig. De paus deelt die overtuiging trouwens. Ik ken dus niet alle katholieke hoogtijdagen uit het hoofd, ook niet alle dagen die aan het van oorsprong katholieke carnaval zijn verbonden. Dus zestien jaar lang heb ik meerdere malen per jaar meegemaakt dat er opeens allerlei carnavalgerelateerde activiteiten werden uitgevoerd in mijn directe omgeving. Dat ik nu over dit feest schrijf mag dus als een vertraagde reactie worden gezien, want geef toe: je zag het niet aankomen. Puntje voor mij.

Zoals al werd aangestipt zou ik mezelf geen katholiek noemen. Eerder een ongelovige hond die vermoedelijk  zijn kansen op elk denkbaar nabestaan heeft verspeeld, maar dit terzijde. Ik zal mezelf dan ook niet als expert inzake de katholieke hoogtijdagen bestempelen. Maar ik weet wel iets van carnaval af. Zo duurt het officieel drie dagen: van zondag tot en met dinsdagavond. Daarna is het Aswoensdag: askruisje halen en vasten maar.

Dan de praktijk, zoals ik die jarenlang ervaren heb. Met name in het centrum van Breda, waar ik ondanks het feit dat ik in mijn hele leven slechts twee keer op een zaterdagavond een soort van ben wezen stappen iets van vier jaar in een krot heb gewoond (wel een krot met twee kamers, losers!), begon het soms al op donderdag. Dat je die zaterdag erbij pakt is nog wel te begrijpen. Maar is vier dagen zuipen, schreeuwen, zweten, lallen, neuken, snuiven, spuiten, vechten, vreemdgaan en kotsen op zich al niet genoeg? Moeten daar echt nog twee dagen bij?

Goed: sommigen zullen die vraag met ja beantwoorden. En ik wil niemand het recht ontnemen om zijn feestjes te vieren. Dat dit nog zou gebeuren in het licht van een bepaalde traditie, en dat men zich daarbij ook houdt aan de ‘regels’ die erbij horen is in toenemende mate een waanidee, al laat ik me vertellen dat in bepaalde gebieden de tradities nog in ere worden gehouden. Waarom ik zo op die traditie hamer? Omdat wie zijn tradities in ere houdt, ook trots is op de uitingen ervan. En wie trots is op zijn feest, zorgt dat dit feest een goede naam heeft en houdt. Carnaval is een uiting van cultuur waar ik helemaal niets mee heb. En dat mag, net zoals een ander het fantastisch mag vinden.

En dat is nou net het punt: ik hou het voor me. Ja, ik schrijf het hier op. Maar ik val er niemand mee lastig. Je hoeft dit niet te lezen en kunt er wel degelijk aan ontkomen. Je hoeft niet vier, vijf of zes dagen de stad uit. Of voor alle zekerheid maar ruim een week. Een feestje mag gevierd en gehoord worden maar je moet ook inzien dat het op zeker moment leuk is geweest. Als je onder mijn slaapkamerraam tegen de gevel staat te zeiken, lallend en schreeuwend dat “al die kuthoeren lesbisch zijn”, dan heb je wellicht niet ingezien dat dit moment al gepasseerd is. Zoals je mogelijk evenmin in de gaten hebt gehad dat het mooi is geweest wanneer jij verkleed als Smurf samen met twee Teletubbies een clown in elkaar staat te stampen, terwijl in het steegje achter je een half comateuze Hulk wordt afgetrokken door een zachtjes huilende prinses. En ik hou best van een uitdaging, maar dat ik ’s ochtends als ik naar mijn werk ging een roeiboot en een buitenformaat peddel nodig had om door een rivier van pis, kots, stront, zaad en tranen te waden: mwah. Hoeft voor mij niet.

Mijn grote probleem met carnaval is dat er mensen zijn die het vieren, die daarom vinden dat iedereen het moet vieren.

Mijn verhouding tot carnaval komt eigenlijk nog het beste naar voren in het volgende. Mijn beste vriend en ik besloten ooit, en dat was ook eerlijk gezegd niet ons slimste idee, om tijdens carnaval wat eten te gaan halen in een snackbar, gelegen in een dorp naast Breda. Zoals we daar zijn aangestaard omdat we niet verkleed waren, en door vreemden zijn aangeklampt met de vraag of we niet moesten carnavallen, dat heeft indruk gemaakt. Ik woon niet eens meer in Noord-Brabant, maar we sluiten ons nog steeds allebei een paar dagen op als het weer carnaval is.

We hebben samen ook wel eens uit het niets een paar klappen gehad op straat. Van de twee gebeurtenissen vond ik deze laatste eigenlijk het leukst.

 

Share Button